José Seijas Otero - Amigo centenario

Desexarche moitos parabéns por ter conseguido unha meta de vida longa e fecunda na compaña de familiares e amigos. Chegar a centenario non é doado, pero facelo nas condicións e animosidade túa é de grande asombro, admiración e respecto 

Agradecer a Pepe Seijas a información facilitada e reflectida en moitas das miñas publicacións; así como poñer en valor o seu esforzo dende hai moitas décadas polo recompilar diario, non só do acontecer local, senón do país e do mundo: ducias de tomos dan testemuña diso.

A pesar da dixitalización actual dos contidos el, aínda que aproveitando eses recursos, segue apuntando e construíndo a historia do presente xa pasado con fidelidade notarial, pero co selo persoal: engadíndolle sinxeleza e fuxindo do innecesario.

 Receita de vida de José Seijas:

“Facer unha vida tranquila... sen abusar de nada”.

Polas mañás: Traballar e recompilar as noticias do día, facer encrucillados e logo ler e reler libros, revistas... mesturando con pequenos exercicios de brazos e pernas...

Polas tardes: Camiñar e socializar (indo a xogar a partida...). Rematar o día gañándolle o pulso ás horas de soidade e recordos, con máis ximnasia intelectual da man da lectura, escritura etc.

 Parabéns! e Grazas “Pepe/Moncho” por seguir ensinándonos acotío como encher o baleiro coa esperanza no futuro!

 Arturo S. Cidrás

Engadidos á biografía de José de la Torre

No libro que publicamos no ano 2022 co título “Bueu. Biografías-I” aparece nas primeiras páxinas José de la Torre López “José de Rafael”. Carpinteiro de ribeira e vítima da represión[1]. Nesas páxinas glosaba unha pequena biografía deste culto carpinteiro de ribeira da praia de Beluso.

Agora, e para ter en conta para posibles ampliacións biográficas, nomearei datos que, aínda que algúns sexan coñecidos, aparecen incompletos.

O primeiro ten que ver co seu bisavó paterno, Rafael de la Torre, tamén carpinteiro de ribeira que no libro “Os infinitos «onte» da palabra «hoxe»[2] o cito como boa persoa, axudando a un veciño nos pagos por gastos médicos no cárcere.

O segundo permite corrixir un erro aparecido no primeiro libro. Nel dise que José de la

Efigenia de la Torre

Torre e Carmen López Regueira tiñan unha filla chamada Efigenia. Pois ben, e segundo recolle Carme Hermida[3] tiveron tres fillas: “Ifigenia, Carmen e Rosa”.  Nel narra a peripecia de Efigenia que cando tiña 8 anos tivo que poñerse a servir en Bueu e, como non a trataban ben marchou, con outra familia de Bueu, á Ermida de Cascofés, onde integrouse moi ben. Co tempo emigrou a Venezuela onde casou e tivo dous fillos: Francisco e José.

E, por rizar o rizo, xa se decatarían da coincidencia (só no nome) de que José de la Torre apareceu morto, “paseado” o 25-9-1936 nunha cuneta do lugar da Ermida-Marcón e a súa filla Efigenia de la Torre apareceu na nosa memoria, fuxindo da fame, no lugar da Ermida (de Cascofés).

---

[1] https://designrr.page/?id=220007&token=842967705&type=FP&h=6240 Páx.11-22. Concello de Bueu, 2022.

[2] https://designrr.page/?id=453375&token=3303570827&type=FP&h=2178 Páx. 251, Concello de Bueu, 2025.

[3] Carme Hermida Gulías, “A Ermida de Cascofés. Casos e cousas” Páx. 231‑233. Agradecer a autora Carme a recolleitas da memoria das xentes nas páxinas do libro e ao amigo Xosé Vilas por achegarme a elas.