01/03/20

O habitual dende finais do s. XIX ata hoxe é que no Entroido bueués sempre, ou case sempre, houbese algunha comparsa do mesmo concello polas rúas deste pobo.
Mais que non houbera agrupacións bueuesas que puxeran colorido local ás rúas non quer dicir que a festa do Entroido tamén estivera ausente. Moi ao contrario, senón mirade as alusións nos xornais aos bailes de sociedade e aos disfraces que lucían nas noites de Entroido. E ata a presidencia dalgunha Murga/Comparsa do pobo veciño que nos visitaba tiña referencia local, neste caso o conserveiro Attilio Gaggero.
A modo de exemplo, poñemos coma testimuña documental unha nota saída no xornal  Galicia publicado en Vigo o 15 de febreiro de 1923 na páxina 2 onde di:
Do Entroido

Observouse o martes a mesma desanimación que nos días precedentes, e a non ser por unha comparsa de Cangas, en nada se houbera notado a presencia de ‘Momo’.
A Agrupación “Los Trovadores”, da inmediata vila de Cangas, deu motivo para que a xente se botase á rúa e se aplaudise a boa afinación de voces e a esmerada execución pola numerosa rolda.  A letra e música, obra do inspirado señor Tenreiro, chamou xustamente a atención.
Dita comparsa visitou ás autoridades, saudou ao seu presidente nesta localidade o distinguido xove señor Gaggero, en cuxo domicilio foi esplendidamente obsequiada.
Máis tarde visitou a sociedade Liceo Casino e diversas casas particulares.
Liceo Casino
O baile do martes en nada desmereceu do celebrado o domingo. O elemento máis xove sempre disposto a lucir a súa destreza nos bailables modernos e exóticos, animou a festa ata a madrugada.
Houbo disfraces moi vistosos e chamaron a atención algunhas máscaras interesantes.”


Se queres saber algo máis do Entroido en Bueu a Revista de referencia é O Candil nº 24 “100 anos de entroido en Bueu” onde poderás coñecer a centos de comparsas e ler centos de letras: http://bueu.esy.es/Revistas/O%20Candil/24.pdf

01/02/20

Calquera noticia así sorpréndenos e lamentamos as posibles causas desa decisión. Cando o comento, o que máis descoloca é que sexa un cura o suicida. Pensándoo ben non debería ser así pois, como calquera outra persoa, chega a esa fatal resolución por motivos similares.
O suicidio do cura José Louzao foi o mércores 17 de xullo de 1918 e a noticia saíu no Diario de Pontevedra dous días despois nos seguintes termos:
Suicidio dun sacerdote.
O coadxutor da vila de Bueu, D. José Louzao Andión, suicidouse antonte disparándose un tiro de escopeta no hipocondrio esquerdo.
Realizou o feito no dormitorio da súa casa do lugar de A Graña, ás doce da mañá, aproximadamente.
A perdigonada, prodúzolle  grandes esnaquizamentos no corpo.
A arma que empregou para realizar seus fatais propósitos, cuxas causas descoñecemos aínda, era da súa propiedade.
Inmediatamente de ocorrido o suceso, comezou a instruír dilixencias o xulgado municipal de Bueu, quen telegraficamente o puxo en coñecemento do xuíz de instrución desta capital.
Este ordenou que se lle practicase a autopsia e dera sepultura ao cadáver.
Onte verificouse o enterro do desgraciado sacerdote, concorrendo ao acto case todo a veciñanza daquel pobo”.
Ata aquí a lutuosa noticia e descrición da mesma. O que chamou con posterioridade a nosa atención, e volvémola a retomar, foi a nota que saíu na primeira páxina de El Correo Gallego, naquel momento Decano da Prensa Provincial de A Coruña, onde na sección de humor “De la vida amena”  a utilizaba a ‘chirigota’. Inxustificable tal licencia e solo mitigada a súa transcendencia obxectiva polo afastado da redacción (Ferrol) e por mofarse da expresión do xornalista non do feito lutuoso en si.

De vez en cando aparece algunha noticia relacionando o incremento de suicidios cos problemas sociais, coa crises, co auxe das enfermidades depresivas, etc.
Os datos que mostran as estatísticas non diferencian de  forma clara países ricos ou pobres, moi ou pouco poboados, de unha zona ou outra do planeta. E todo porque o problema é complexo e as causas dispares. Por poñer uns exemplo: Poucos poderíamos imaxinar que Grenlandia, con 61.000 habitantes teña un promedio de 83,0 suicidios[1] seguida de Rusia, con máis de 140 millóns cun de 34,3, ou Francia cun 17,6, ou Arxentina cun 14,2, Países Baixos cun 9,2 ou España cun 7,6...
Significativo é que os suicidios sexan en España o factor máis importante das mortes por causas non naturais.
Penso que o problema habería que abordalo con normalidade e niso a política económica, sanitaria e educativa terían moito que dicir e que facer. Amén das reformas penais ... abordar Eutanasia, Suicidio Asistido e un longo etcétera arredor deste ‘agochado’ problema.
 **********
Información coadxutor José Louzao Andión:
1901.- Foi promovido á tonsura
1905.- Era capelán de Santa María de Rubín (A Estrada)
1906.- Seguía en Santa María de Rubín pero tiña unido a anexa de Lamas
1911.- Ao falecer o párroco de Rubín (Antonio Vázquez) foi nomeado Ecónomo da mesma.
1917.- Foi nomeado (31 de outubro) coadxutor de San Martiño de Bueu



[1] Por cada 100.000 habitantes

01/01/20

Rematamos un ano e comezamos outro… por todo o cal desexarvos a todos un esperanzado 2020 afastado de riscos e incertezas.
Como última e primeira noticia desta noite, a cabalo de dous anos, é para presentarvos un novo xornal do que ata hai uns meses descoñecía ata o nome.
Chamouse ou pretendían chamarlle «El Pronóstico». E, aínda así, o único que sabemos é que no mes de xuño e agosto de 1886 anunciábase a súa aparición e a súa tendencia “xornal satírico”. O problema é que non chegou a nós máis referencia que as dúas mencionadas (en La Gaceta de Galicia e El Correo gallego) polo que só nos queda esperar que o destino preservara algún exemplar agochado nalgún recuncho.
O mesmo quixeramos para outros xornais bueueses como «El Relámpago», «La Voz de Bueu», etc.
Vou facer unha breve lembranza dos xornais de Bueu ao longo da historia poñendo os enlaces onde poder velos ou ler algo dos mesmos:

«El Relámpago»:
Xa en maio de 2016 fixera unha entrada titulada «127 anos do xornal El Relámpago» xornal que viu a luz o 26 de maio de 1889 publicado e estaba dirixido por Salvador Avilleira que segundo decía “só defenderá os intereses xerais da provincia e moi especialmente os desta vila: alleo por completo a toda clase de política”. E como lústrego que foi só se publicou un exemplar.
http://acidras.blogspot.com/2016/05/127-anos-do-xornal-el-relampago.html

 
«La Voz de Bueu»:
LA VOZ DE BUEU, xornal que aparece do 14 de febreiro de 1904 ata o 26 de maio de 1906 (120 números), definíndose así mesmo como "Semanario defensor de los intereses generales". Estaba administrado por Francisco Pardo e dirixido por Ramón Galup Maneiro. Na actualidade soamente se conserva un exemplar orixinal no Museo de Pontevedra, por canto a colección completa encadernada que existía nos fondos do Concello foi extraviada (=”alguén a ten”). Por tal motivo, do resto dos exemplares tan só se poden mirar fotocopias parciais ou ler resumos citados no libro de José Mª Estévez, RECONOCER BUEU.


«El Adelanto»:  
Sae á rúa o 11-8-1912 definíndose coma "Periódico quincenal independiente". Dirixido por RICARDO PORTELA PAZOS co seguinte equipo de redacción: Claudiano García Santaclara.- Cesáreo Ferradas Dominguez.- Rogelio Val.- Jesús Domínguez.- Luis Bolibar.- Ignacio Lis.- Amancio de la Cueva.- José García.- Ventura García.
A súa información era especificamente local e política. Consérvanse, recuperados pola Asc. Amigos da Biblioteca y Pin Cabanillas, os 34 primeiros números (ata ó 16 de novembro de 1913) de catro páxinas cada un, estando a última dedicada á publicidade local.
http://villadebueu.blogspot.com/2012/11/hace-100-anos-el-adelanto.html

«La Esquina»:

Xornal-mural de Bueu 1967-1968.

«O Tinteiro de Papirus»: 
Aínda que podería cualificarse coma revista escolar o poño aquí por ter saído (5 números, de marzo de 2008 a xuño de 2009) con formato habitual nos xornais (A3).