10/11/12

Na noite de onte houbo a presentación do libro “Soltando amarras” de Pedro Castilla Madriñán… serviu tamén como un acto no que se fixo memoria, puxo en valor, sacou do esquecemento e manifestaron reivindicacións históricas e familiares dos mariñeiros do San Fausto e O Con que por mor do malos fados morreron nun combate de estratexias na que a rolda dos ventos os confinou nun momento e lugar que eles non decidiran. Tamén presentouse como unha homenaxe aos mariñeiros en xeral, e aos que tiveron que partir para outros mares (especialmente na Andalucía e máis concretamente na provincia de Cádiz de onde é natural o autor e onde residen os morracenses protagonistas da mesma: Gaspar Santos, Vicente Otero e Antonio Otero).
O historiador José Regueira Ramos presentou de forma maxistral, didáctica e  con ampla documentación, os tráxicos feitos ocorridos, na madrugada do 27 de agosto do 1938, aos 24 mariñeiros galegos.
Logo veu un acto moi emotivo de recoñecemento ás vítimas do esquecemento e aos seus familiares.  E, por se a emoción fora pouca, encheuse coa presenza e testemuña de sor Manuela como filla do falecido patrón da “pareja” San Fausto e O Con, o bueuense Enrique Pereira Castro  e Mª de los Ángeles Pereira coma neta do mesmo.
Como autor de “Soltando amarras”, Pedro Castilla Madriñán, deu as claves do seu libro onde a mestura de ficción e historia poñíanos frote ás vivencias personais de amigos alí presentes e coa reivindicación da verdade dos feitos ocorridos a veciños destas terras.
Remataron as ponencias coas palabras do Sr. Alcalde de Bueu dando o respaldo institucional a actos culturais e sociais coma este e posicionandose contra calquera tipo de barbarie e pedindo a toma de partido por parte da sociedade contra calquera tipo de violencia incluída as accións bélicas do estados.

Como resposta positiva ao homenaxe do pasado 9 de novembro, Sor Manuela, en nome do seu pai de Enrique Pereira Castro patrón do san Fausto, envioulle ao seu sobriño Gaspar un belo poema de agradecemento por todos os traballos de recollida de material, posta en valor dos mesmos, perscudas feitas, libro, homenaxes…:

                       A mi nieto GASPAR

Un santo orgullo  invade mi ser
por ti, Gaspar, por tu bondad,
por tu tesón e interés
en descubrir la verdad
de nuestro embarque final,
y a todos darla a conocer.

Este gozo es compartido
por todos mis compañeros,
por tu abuela, tus padres y tíos.
Pero sobre todo por Dios
que bendice tu camino
de humildad y de hilar fino.

A lo largo de tu vida
nuestra protección tendrás.
Dificultades y cruces
con ellas has de contar;
pero tendrás fortaleza
y no perderás la paz.

Tira siempre hacia delante,
con la mirada en lo Alto
y con el corazón abajo:
en tu mujer y familia,
amistades y trabajo.
Esto te dará descanso.
                Con todo el cariño  de tu abuelo Enrique

Nota:
* Vídeo no que se pode ver a Mª Ángeles Pereira lendo o poema "Homenaje, 74 años después". Gravado e posto en youtube e no seu blog por Emilio Rodríguez Miranda. 

Únicos sons que puiden "recuperar" do día da presentación, en Bueu, do libro "Soltando amarras":
   
* Sor Manuela Pereira             


* Mª de los Ángeles Pereira

* Presentación de Pedro Castilla


* Pedro Castilla (autor do libro) 

* Sr. Alcalde: Félix Juncal (incompleto) 
  

01/11/12

Un 11 de novembro de 1923, un puñado de veciños de Bueu na Arxentina constitúen unha Sociedade que os representara socialmente como colectividade numerosa que eran.
Os inicios foron entusiastas e parecía que ían competir en relevancia a outras similares que comezaran a proliferar na emigración por esas datas. Máis “cousas imprevistas malograron ese esforzo ata que quedou en nada”.  Pasarían un poucos anos ata que non se retomara a idea da reorganización e no novembro do 1932 comezouse co mesmo entusiamo que nove anos antes pero, como o directivo José Paz recoñece, “tamén cos mesmos defectos, coa diferenza de que puido sobrevivir” máis tempo grazas á “obra serena e metódica dunhas boas comisións directivas”. Durou máis de 36 anos.
Unha das actividades máis relevantes ao longo do ano era o “Gran Xantar e Baile” que nas datas do San Martiño se facía para celebrar a festa do patrono de Bueu. Todavía no ano 1968 celebrábase ese xantar como pode apreciarse na invitación seguinte

15/10/12


No xornal decenal “Gaceta de la Instrucción Pública” de 15 de xuño do 1889 aparece a noticia da concesión de varias Bibliotecas Populares, entre elas a que correspondía á Escola Pública de Bueu. Biblioteca que co paso do tempo sería a semente da actual Biblioteca Municipal e lugar “fonte de cultura” por onde pasaron moitos rapaces e e persoas de Bueu e onde deixaron a súa pegada como doantes de libros persoeiros como Manuel Antonio Bares Giráldez  (aínda hai o libro asinado por el “La nación española y el nacionalismo vasco”1922), Erasmo Buceta García (profesor de literatura  na Universidade de California e correspondente da Real Academia Española), etc.


04/10/12

Nas eleccións que ían ser convocadas para finais de 1913 tiveron o seu preludio nas distintas prensas locais e nacionais. Exemplo disto podemos ollalo, no caso concreto de Bueu, no xornal El Adelanto onde faise unha presentación dos seus "amigos" ás eleccións municipais baixo o título "De elecciones (consideraciones, consejos y comentarios)". E na 2ª e 3ª páxina do mesmo número 32 pon unha circular do Nuncio apostólico ás Ordes relixioxas para darlles instruccións ante a participación política que pode ser interesante reler, sobre todo, cara ao final... polo que a transcribo na súa integridade:

Una circular del Nuncio
El Nuncio apostólico, monseñor Ragonosi, se ha dirigido a los superiores de las Ordenes religiosas, trasladándoles las instrucciones de la S. C. De Religiosos, relativas a la conducta que deben observar los regulares de España, las cuales han sido comunidades por la secretaría de Estado de Su Santidad.
Dichas instrucciones son las siguientes:


1.º Como los religiosos deben merecer la confianza de todos los fieles, es necesario que no se interesen por ningún partido político, sino que estén y se muestren ajenos y superiores a todo partido.
Los superiores mayores de Ordenes y de Institutos religiosos pondrán especial diligencia en que sus respectivos súbditos:
  1. Se abstengan de polémicas y disputas meramente políticas.
  2. No se ocupen de la política en la dirección espiritual de las almas ni en la predicación, y esto con tanto mayor motivo, cuanto que en tal concepto han tenido lugar no pocos avisos; y
  3. No fomenten los choques o discusiones interiores causadas por pasiones políticas.
2.º Los superiores deberán tener presente que algunos religiosos, son insignes, pero de diversas tendencias políticas, dando consejos frecuentemente contradictorios a católicos eminentes, causan daño y confusión en la orientación político-religiosa de España.
3.º Procuren los superiores mayores que en las revistas ascéticas, tan numerosas en España, no se aluda a personajes políticos, no se trate de asuntos políticos; de tal suerte, que leídos por los adversarios, y tal vez hasta en las Cámaras, puedan suscitar odios contra los religiosos y promover contra ellos medidas de rigor.
4.º En la Sociología vean la manera de refrenar los ardores de aquellos que quisieran imitar a los célebres abates democráticos de Francia y Bélgica, tanto más, cuanto que el prurito de introducir en España todo lo que viene del extranjero es cosa muy peligrosa, como ya advirtió en carta de la secretaría del Estado al obispo de Madrid.
5.º Vigilen el "bizkaitarrismo" de algunos religiosos vascongados, los cuales, con esa actitud "separatista", no solo pierden el espíritu de la Orden, sino que se hacen odiosos al Gobierno y a la nación.
Conviene que vigilen también el "catalanismo", aún cuando en este último parece notarse menos falta de prudencia y moderación.

01/10/12

O alcalde Camilo Davila Davila foi nomeado polo poder central coma recambio de alcalde en dúas lexislaturas cruciais:

1ª  1925-30  substituíu a  Luis Jesús Prieto García:

Na Dictadura de Primo de Rivera (1925-1930) un dos cambios que houbo foi a de destituír a aqueles representantes non afíns ao goberno e isto veuse reflectido en Bueu tal como podemos ver en El Sol (30/11/1925 na páx. 6), “O delegado gubernativo destituiu ao Concello (de Bueu) e nomeu outro no seu lugar, presidido por D. Camilo Davila”.

2ª  1936-37  substituíu a  José Gómez de la Cueva (Johán Carballeira):

O día 22 de xullo de 1936 o alcalde José Gómez de la Cueva é conminado pola Subdelegación de Mariña de Bueu a cesar. Nun primeiro momento o propio subdelegado, Gonzalo Torrente, asume o cargo ata que o 23 de setembro é posto Camilo Davila Davila.

22/09/12

Cabo Udra:
O marte, 5 de febreiro de 1619, os irmán Nodal na súa viaxe cando qixeron verificar o descobremento do estreito Le Maire (feito tres anos antes por navegantes neerlandeses) e que chamaron de San Vicente no extremo sur do continente americano. Nesto estaban cando describen e nomean ó cabo seguinte a San Ildefonso como Cabo Udra en memoria do de Beluso. Isto o dabamos a coñecer máis polo miúdo no outubro do 1998 na revista O Candil nº 19 e  nunha exposición, en colaboración coa Asoc. Amigos da Biblioteca, titulada “O mar do noso pasado” .

Punta Aguda:
Cristóbal Colón, o 14 de decembro de 1492, na súa primeira viaxe a América, ao chegar a un saínte da Illa Tartaruga lle puxo o nome de Punta Aguda coma a que hai na parroquia de Beluso (É a punta que polo leste resgarda á praia de Tuia).

Punta Pedra Branca:
Cristóbal Colón na súa terceira viaxe a América, e nunha punta ao leste da Illa de Trinidade ao chegar a un saínte da illa americana de Tartaruga lle puxo o nome de Pena Branca como a que hai preto da Roiba-Beluso.
Tal coma dí o “Derrotero de las Costas de España y Portugal” (páx. 371): “Dos cables más más al E. de la punta de Cabalo, está la llamada RUBIA ó de PIEDRAS-BLANCAS. Viene a ser un conjunto de piedras blanquecinas que aparecen aisladas y separadas del continente 20 brazas (33,4 m). A la más salienta nombran PANADEIRA.
…El trozo de costa comprendido entre las puntas Aguda y Piedras-blancas es alto y escarpado, y sólo una pequeña playa se descubre á bajamar…”

Nota: O paralelismo dos dous últimos topónimos mencionados con Bueu son discutidos por uns e defendidos por outros tal como pode lerse tamén, entre outras, nas páxinas 196 e 201 do libro “Galicia, patria de Colón: obra patrocinada por el Comite pro-Colón español de la Habana (Cuba)” escrito por Enrique Zás no 1923.

04/09/12

Acabo de chegar do xa moi amplamente recoñecido FICBUEU e sen pretendelo -ía facer outras cousas- lembreime dun artigo de Carballeira  e decidín poñelo para que coñezades como se respiraba, en canto ao cine, no Bueu de 1934... 
Pensade que o cine era un xénero novo que non chegaba aos 40 anos de idade... e falábase xa de "decadencia"... se fora no 2012... Cal sería o titular? Poñédeo vos...
SECCIÓN: CRISTALES
 DECADENCIA ACTUAL DEL CINE
 EL PUEBLO GALLEGO       28-11-1934  Páx. 12          
 JUAN CARBALLEIRA

Transcrición:
SECCIÓN: CRISTALES
 DECADENCIA ACTUAL DEL CINE
 EL PUEBLO GALLEGO       28-11-1934  Páx. 12           
JUAN CARBALLEIRA
  
"Con el cine está aconteciendo como con la Humanidad presente: para ésta, a pesar del exceso de civilización, de progreso mecánico, la vida es mas difícil y turbia y el hombre no es menos abyecto y primitivo, en su acepción peyorativa, que cuando era la última novedad del mundo el velón de Lucena. El cine, cuanto mayor progreso ha alcanzado técnicamente, más parece también haberse retrasado en su designio artístico. Pensando en su ímpetu inicial, la altura preclara que logró escalar rápidamente y las enormes posibilidades con que cuenta, no es exagerado afirmar que el arte del cinema, tal sus rumbos y situación actuales, se halla al borde de una franca decadencia.
¿Es el cine un arte? Vieja y larga ha sido la discusión. Últimamente, Antonio Machado le niega tal categoría, confiriéndole sólo valor como medio didáctico maravilloso, como extraordinario vehículo de cultura. Y sin embargo, aunque el cine no sea capaz de dar un paisaje mental, de crear psicologías, indudablemente que puede  cuajar en un arte, con su nombre propio, su mensaje nuevo y su verdad pura.
Reduciendo la cuestión a sus términos estrictos fácil es observar que esta decadencias del cinema, esta duda sobre su categoría artística proviene, sencillamente, de no ser  fiel a si mismo; es decir, de ser un cine anti-cine, que es como si dijéramos que la música quería ser gramófono. Y este relajamiento, este vicio conturbador, coincide, precisamente, cuando más progresos técnicos alcanza para su servicio. Con la conquista de la palabra, del sonido, nos e ha sabido todavía más anti-cinismo que es dable concebir y que no implica otra cosa que la sustitución de los letreros de antes sin cuidarse que la obligación del cinema es contarlos todo él mismo, por su cuenta y riesgo, sin literatura, escrita o hablada. Un film con letreros abundantes es si duda, un mal film, como igualmente lo es con superabundancia de palabras y revelando, así la impotencia y la incapacidad de lograr con la pura imagen la creación artística. O de otro modo; en el cine sonoro actual, que es modalidad que priva para regocijo de los innumerables seres con más orejas que ojos, en su casi total generalidad, la palabra no sigue la imagen y así el film deviene un híbrido teatro de torpes y limitadísimos valores artísticos.
A lo dicho hay que sumar la lamentable tendencia de convertir todo el cinema en un absurdo motivo de formas teatrales, en su más exangüe expresión externa. Así puede observarse que las mejores películas, en su más enfático desarrollo no representan más que un vulgar teatro fotografiado; acción demorada y aquella lata de diálogos que dejamos dicho. El cine, pues, tal su tendencia actual, no descubre otra cosa que una limitada fuerza creadora, un propósito mimético, una franca decadencia, en fin que le conducirá a una prematura agostación.
¿Pues concebirse esto es un arte que dispone de enormes posibilidades que ha llegado a las masas con un éxito que obliga a una continua superación de facultades? El cinema dígase lo que se diga, ya no es un arte que se halle en mantillas, sino que cuenta ya con suficiente madurez para que pueda exigírsele perfecciones. Al cine, pues, hay que vigilarlo. Establecer en su entorno un aduaneo de crítica rígida que sirva para orientar al público y a la vez valga de estímulo a los productores para realización de un arte que auténticamente merezca el nombre de tal, porque traiga un mensaje nuevo y revele una verdad pura."

01/09/12

Por mor do espazo omito a arquitectura popular presentada como tal en libros como “Ons, a arquitectura dunha comunidade desaparecida” de Pedro de Llano, “Bueu: o seus canteiros e os seus reloxos de sol” de Jozef Van Linthoudt, “Inventario de arquitectura industrial” de Iria Sobrino e Rai Calviño, etc.
Sen pretender facer unha relación exhaustiva cito algunhas mostras arquitectónicas que por mor do momento, das tendencias, do recoñecemento,… foron premiadas ou recollidas como senlleiras en libros especializados.

1º  Casa de Molezún na Roiba (Beluso). Feita entre 1967-69 como casa de verán por e para o arquitecto madrileño Ramón Vázquez Molezún, Premio Nacional de Arquitectura 1954. Trátase da remodelación dunha antiga salgadeira á que se lle engadiron elementos estruturais e materiais novos pero mantendo recunchos e estancias antigas.  Cítase en, polo menos, dous libros:  “Casa por casa” de Jorge Torres Cueco. 2009. Na páx. 92 e “Casas atlánticas: Galicia y norte de Portugal” de Antonio Armesto. 1996. Na páx. 48.

2º Mercado e lonxa municipais de Bueu (1971-1973) Proxecto dos arquitectos César Portela (Premio Nacional de Arquitectura 1999) e Pascuala Campos. Foi a lonxa que dende principios dos 70 estivo ata que se fixo o Centro Social do Mar e a Praza actuais. Levou un premio, entre outros,  ao recoñecemento á utilización nova das pranchas de filón translúcido (coñecémolas coma “uralita translúcida”).

3º Pavillón Polideportivo de Bueu. Do arquitecto Agustín Miguel Pouseu Loira, fillo de bueuenses, que con esta obra gañou o III Concurso Nacional Ferrogres-Arquitectura 1995. A súa traxectoria como arquitecto de prestixio (foi Presidente del Colegio Oficial de Arquitectos de Pontevedra) está acompañada pola creación poética (“El bosque de ‘Acivro’”) e plástica (pintura, escultura, debuxo, plumiña,…)

4º Conxunto Residencial “Mazá Massó” de Bueu. Os autores do proxecto técnico son os arquitectos Jerónimo Junquera, Liliana Obal e Teodoro de Francisco Antes e promovida pola empresa Cuarteirón. Recibiron o primeiro premio do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia (COAG) en Planificación, 2011.

Tamén poderíamos dicir:
… que a actuación dos arquitéctos Irisarri e Piñera no porto de Beluso tamén sae en revistas especializadas…
… que Bueu ten un feixe selecto de arquitectos/as xoves que deberían ter máis oportunidades no mundo da construción…
… que hai reconstrucións de casas unifamiliares, muíños, etc. merecedoras de recoñecemento e feitas pola experiencia e bo facer de "mestres de obra" coma Antón e outros…
… que o Cine Avenida foi uns dos primeiros edificios feitos en Galicia con cemento armado…
Todo iso pode que teña presenza outro ano…

18/08/12

O feitos ocorreron a finais de agosto de hai 74 anos, en plena Guerra Civil.
Resumo do acontecido:
 - 25 de agosto de 1938:
Mariñeiros subindo
ao "José Luís Díez"
 Dous pequenos barcos de madeira, San Fausto e Con, propiedade de Fillos de J. Barreras e con tripulación maioritariamente morracense voltaban de pescar nas costas marroquinas. O vapor San Fausto patroneado polo bueuense Enrique Pereira Castro ía diante na navegación cando a fatalidade fixo que a case 300 millas de Cadiz, a onde se dirixían, atopáranse no seu rumbo co destructor republicano “José Luís Díez” que estaba a repostar do barco nodriza “Saturno” ao sur de Casabranca. O patrón do "San Fausto", para evitar problemas e estar en zona controlada polos franquistas izou a bandeira bicolor.  O destructor nese momento camuflado con bandeira inglesa e ver os barcos coa dita bandeira e sospeitando que eran barcos de pesca armados polos "sublevados" iniciaron manobras de ataque para o cal arriaron a bandeira inglesa e izaron a tricolor. Ao pouco percatáronse de que en realidade eran sinples pescadores máis decidiron facelos subir ao destructor para evitar que os descobrisen ó chegar a porto, e afundiron as dúas embarcacións, non sen antes coller peixe destas.
Os 24 mariñeiros foron recluídos no sollado (piso ou cuberta inferior onde soe instalarse aloxamentos e pañois) de fogoneiros.

- 26/27 de agosto de 1938:
Logo o “José Luís Díez” pon rumbo ao estreito de Xibraltar coa intención de pasalo cara a zona republicana eludindo aos barcos leales a Franco que o vixiaban. 
Foi atacado na noite do 26 ao 27  e nesta loita un canonazo do cruceiro “Canarias” alcanza ao “José Luís Díez” xusto no sollado onde se atopaban os mariñeiros galegos. Cun forte escoramento de proa consegue chegar a Xibraltar onde se percatan dos danos ao buque e das mortes e desaparición dos cadáveres dos pescadores así como do seu garda, e dun mariñeiro do destructor enfermo...

Este relato escoiteino na mañá de onte ao través da palabra, mesturada con moitos sentimentos, de Gaspar Enrique Santos Pereira neto do patrón do  “San Fausto”. Como póde verse no listado dos mariñeiros que ían nos pesqueiros capturados hai 4 de Bueu: O mencionado Enrique Pereira, Benito Pérez Leal (do Outeiro), José Pérez Sobreira e Manuel Leal  Cerviño (da Graña).

Para máis información: Sobre o “José Luís Díez escribiuse, alomenos, un libro titulado “La odisea del José Luis Diez” (1968) de Manuel Martínez Pastor. Do que lle pasou aos mariñeiros galegos ese fatídico día 27 de agosto de 1938 pódese atopar información no suplemento dominical do xornal “La Opinión” de A Coruña (13-02-2011) asinado por Otero Ricart ; na páxina: "El mar, que gran tema para hablar"  e noutros foros de internet.
Como novidade dicír que acaba de aparecer unha novela de Pedro Castilla Madriñán titulado “Soltando amarras” onde, ademáis destes feitos novelados, tamén aparecen as vivencias doutras xentes do mar e dos galegos en "El Moro","Terranova", "Gran Sol"... A presentación deste libro faráse o vindeiro día 14 de setembro en Cádiz. Esperamos que tamén poida facerse en Bueu…
Programa de actos da presentación do libro o día 14 de setembro en Cádiz

Video que fala do destructor "José Luís Díez"
Nota: Moita da información non sería esclarecida e posta en valor senón fora polo empuxe, aportacións e bo facer de persoas coma Gaspar Enrique Santos Pereira, José Regueira, Pedro Castilla e as aportacións de familiares dos distintos barcos implicados no acontecido neses días de agosto de 1938 en augas do Estreito.

11/08/12

Fai 100 anos que tal día coma hoxe nacía en Bueu o xornal EL ADELANTO, que se definía coma "Periódico quincenal independiente".
Dirixido por Ricardo Portela Pazos co seguinte equipo de redacción: Claudiano García Santaclara, Cesáreo Ferradas Dominguez, Rogelio Val, Jesús Domínguez, Luís Bolíbar, Ignacio Lis, Amancio de la Cueva, José García e  Ventura García.
A súa información era específicamente local e política. Consérvanse os 34 primeiros números (ata ó 16 de novembro de 1913) de catro páxinas cada un, estando a última adicada á publicidade local.

NOTA: Para acceder a todos os número do xornal premer premer aquí ou ver na web: Bueu Documentación na pestana Xornais.
O único tomo coñecido, con todos os exemplares, logo dun tempo “desaparecido” foi recuperado e posto en custodia na Biblioteca Municipal de Bueu grazas ao bo facer de “Pin Cabanillas” e á desaparecida Asociación Amigos da Biblioteca. E seguimos a lamentar que o mesmo rescate non puidera ser posible, ata agora,  co tomo dos xornais de La Voz de Bueu.
A continuación transcribo o editorial de presentación que se pode ler no Primeiro número de El Adelanto:

Al público
Nuestra presentación y saludo
 Al fundar este periódico guía a sus inspiradores una idea del bien; idea generosa de corazones grandes y altruistas, que ven el mundo, como debe verse hoy, con respeto para todos, blancos y colorados en orden a las ideas, pero que no es obstáculo ni puede serlo, á la defensa de los intereses comunes: nuestro objeto es laborar en bien de todos, hacer obra fertil de trabajo constante, mirando siempre al porvenir, procurando sacudir la modorra de los dormidos, estimulando á unos y á otros en pró del bien general.
Sabido es que la prensa es órgano poderoso de opinión; donde existe un periódico, por modesto que él sea, no llean á consumarse atentados que lo mismo puede perjudicar moral que materialmente; hay cierto respeto, y todos tienen como un saludable temor al escándalo y ludibrio público.
Resulta pues, que es el periódico un heno para los que se envalentonan, á modo de válvula de seguridad, para los que tratan de hacer mangas y capirotes de la cosa pública, sin respeto y sin temor, extaviando la opinión, falseando la verdad, burlando la justicia.
Nuestro programa está condensado en una sola palabra, que es el título del periódico; nuestra bandera es el progreso, nuestras ideas de paz y de concordia.
En nuestras columnas recibirán hospitalidad todos los que de buena fé á ellas acudan y quieran contribuir á toda obra de educación y cultura. Admitiremos todo lo que á nuestro juicio lo merezca, sin merma para la decencia y el pudor á la que rendiremos culto y es, á nuestro entender, la piedra angular del edificio social. No tocaremos para nada el sagrado del hogar, el santuario de la conciencia agena.
Defenderemos con entusiasmo de enamorados todo lo que á Bueu afecte, todo lo que á nuestra Galicia toque, todo lo que á nuestra España se refiera.
Fustigaremos sin piedad á sus infames detractores, porque es preciso decir muy alto, y sostener muy fuerte, que somos gallegos y que esta tierra (que nosotros llamamos de bendición) y la cultura de sus hijos, nada tiene que envidiar á ninguna otra.
Para terminar, dirigimos respetuoso saludo al honorable gallego y distinguido hombre público Excelentísimo Sr. D. Eugenio Montero Rios, al insustituible diputado por el distrito Sr. Vincenti y al jefe indiscutible de la policia local y Presidente de la Diputación D. Antonio Pazos, ilustre trinidad de la que tanto espera Bueu para su felicidad. Saludamos también á las autoridades locales y á la prensa regional, no pudiendo dedicar un sentido recuerdo á La Voz de Bueu, último periódico local que también dejó sentado el pabellón, al dejar de existir.
Saludo cordial al pueblo soberano, que así como esperamos buena acogida, procuraremos hacernos dignos de su aprecio, ya que para nosotros, demócratas de siempre, no existe otro mandatario más que él.
LA REDACCIÓN.

02/08/12

Pavillón español en Londres 1883
Se alguén está no cumio bueuense do palmarés das medallas é a Fábrica de Massó de Bueu que acadou, entre outras:
·        Primeiro Premio na Exposición Internacional de Pesca que fora inagurada o 12 de maio de 1883 en Londres.
     Expositor español: 63 m de longo por 9 m de anchura. A exposición pola noite estaba alumeada por lámpadas de arco voltaico e luz incandescente. A delegación española con 9 lámpadas de arco voltaico.

Exposición de Amberes 1885

  • · Na “Exposición Universal de Amberes” celebrada no ano 1885 consegue unha medalla de Ouro.
  • ·     Na “Exposición Internacional de Toulouse” do ano 1887 obtén unha medalla de Ouro.
  • Na “Exposición Internacional de Barcelona” do ano 1888 obtén unha medalla de Ouro.
  • ·     E na “Exposición Universal de París” de 1889 unha medalla de Bronce. Nesta exposición ían asociados como Massó-Domingo Dargentón e Cía. Participaron na Clase 70: “Conservas alimenticias”.



01/08/12

Na “Exposición Xeral de Agricultura” celebrada en Madrid no ano 1857 o bueuense JOSÉ REGUEIRA consegue a medalla de Bronce na modalidade de “Liños, cánabos, algodón, esparto e pita” Presentouse con “liño rastrillado” de Bueu. Quen dicía que non tiñamos liño? Habíao e do mellorciño de todo o estado…
Máis aí non quedou a nosa representación no palmarés xa que AGUSTÍN PLÁ AVALLE, da praia de Beluso, presentouse con centeo, con feixón canelillos grandes e con millo co que acadou unha Mención Honorífica.
Con estes dous gañadores tamén expuxeron os conveciños Benito Pastoriza con “patata colorada” e Benito Fazanes con “feixóns aplastados”.

Haberá quen pense que este ano foi un “foguete nunha festa”. Pois non! Coma exemplo ver que dez anos despois deste evento o mesmo Agustín Plá Aballe, fillo dos importantes salgadeiros da praia de Beluso Rosa Mª Aballe e Pedro Plá presentouse, nada menos, que na “Exposición Universal dos Productos Agrícolas e Industriai” celebrada en Paris o 1-5-1867.
Participou no capítulo de “Legumes e froitas” co número de expositor 154 presentou para a súa venda “feixóns” a un prezo de 0,140 escudos o quilo1.

Como podemos comprobar todo un "canto" á agricultura competitiva e de calidade dun concello con boas terras, auga e saber facer dos nosos maiores… Pero nestes tempos de “alegrías” e “abundancia” vense, con tristura, hortas e campos ermos ou a monte… Como para pensalo!


Nota: as moedas de ½  céntimo escudo acuñáronse no reinado de Isabel II (1833-1868). E nese ano e 1868 eran de cobre, e as do 1869-70 eran de 5 gr. de prata.
  

18/07/12

… na lingua

… O idioma Quiché pertence á familia das linguas maienses. Na actualidade é a segunda lingua de Guatemala, despois do español,  e ten máis dun millón de quiché falantes aos que hai que engadir os máis de medio millar do sureste de México onde tamén ten unha reducida presenza…
Pois nesa lingua k'iche' (como eles din) coñecen B u e  U …
E tal como recolle Domingo de Basseta do Instituto de Investigacións Filolóxicas (Centro de Estudos Maias) da Universidade Nacional Autónoma de México:
B u e  U. luEu:  drobrar ; e luEu é, propie, “arquear un pau”; bueuche: “pau arqueado”; e de aí sae bueuquih: “armar ou arquear paus para coller veados”.


… na pedra
A primeiros de outubro do 2010 aparareceu no Faro de Vigo a noticia na que o buenense Benito Vilas daba conta, tamén gráfica, dun petróglifo da localidade sueca de Norrköping. El mesmo o describe: "Parei nesta cidade para ver os seus  petróglifos e, para a miña sorpresa, nunha das laxes, que recibía o nome de Himmelstalund, atopeime coa figuración esquemática onde é posible ler claramente Bueu". Sacou a fotografía que pode verse aquí para "poder mostrar como nesa época xa quedaba o nome de Bueu escrito para a posterioridade nunha rocha".

A partires de aquí pódese conxecturar se o dito ten algo que ver con que o bueuense Jorge Santos puidera estudar e logo publicar sobre a civilización Maia… Se o aportado por Benito Vilas da pé a teorías sobre  “os viquingos… e a toponimia…” .
Eu só o fago constar…“…tu wolol puk’sik’al”
(“…con  toda cordialidade”  en maia yucateco, segundo o experto Jorge Santos)


05/07/12

“Principia en la piedra fendida que está en la Ribera de Agrelo que es un peñasco que cuando la mar está plena le arrodea, y tiene una Cruz en su Centro; y en el Costado del Sur una letra inicial B. que demarca la división de la parroquia de Bueu; y en el costado del Norte otra letra inicial C. que dice Cela; y desde este peñasco va derecho deslindando con dicha Parroquia de Bueu hasta llegar a otro peñasco que desu nacimiento se halla colocado en la parte superior del circundado de Dominga da Costa…”

E remata dicindo…
“…linea recta a la piedra hendida que está en el arenal en la playa nombrada de Agrelo, cuyo peñascal cuando la mar está llena está rodeado de agua, y en la parte superior del mismo hay una Cruz y dos letras iniciale B C. que significan la división de las dos parroquias de Cela y de Bueu.
Todo lo que fue hecho con arreglo al antiguo divisorio civil.”
Nota: Hai anos que dende Asociacións coma Danzadeira, Xunta De Montes Veciñais de Cela, Arquiveiro municipal, etc… asesoraban ao concello de Bueu nos litixios administrativos sobre os deslindes, sobre todo,  do Concello de Bueu con Marín.  Para iso manexaban todo tipo de documentación… como a dos deslindes de parroquias …

Como estamos na tempada do verán e moitas persoas pasan pola praia de Agrelo retomei un deses documentos (Libro de Estatisticas) para que cando pasen pola “Pedra fendida” coñezan algo máis da nosa contorna. A montaxe fotográfica ten por finalidade servir de información visual da ubicación das letras e cruz e, sobre todo, para evitar accidentes pola dificultade da subida á pedra. De todos os xeitos dicir que a cruz e o B póden ollarse sen subir á pedra.